I wanna be forgotten
And I don’t wanna be reminded
[Flash 9 is required to listen to audio.]
Que cousas tan bonitas di esta modernada.
[You’re such a mystery I just wanna stand and stare,
Nibble on your ear and smell the ocean in your hair,
I know you damage me you leave me tangled in a knot,
But when you reappear I see Neptunian blues that eyes forgot,
Neptunian blues that eyes forgot.
Still I only feel alive when the vu’s flashing alarms going off in my head,
I want to grab you and just kiss you maybe I should sit down,
No sense in cashing us now,
Yeah I only feel alright when the vu’s flashing bombs going off in my head,
I want to grab you want to scream at you no icing me down,
The party’s crashing us now,
The party’s crashing us now.
Oh well we made love like a pair of black wizards,
You freed me from the past you fucked the suburbs out of me,
Oh all those ugly days that made us so sick,
They are just fossils now we’ve learned the elevating trick,
We’ve learned the elevating trick]
Vou facer promo dos meus nenos enfermiños:
Como o Bandcamp deixa baixar un número limitado de veces por mes e tódolos fans xa as gastaron e eu son un rapaz moi ordenado e moi limpo gardeino aquí, a baixar galleguitas y galleguitos!
Roubar o que non é para nós
Tirar o que nos dan
Querer o que non nos ofrecen
e pagala sempre con quen non ten culpa.
it’s alright
nothing’s wrong
nobody is winning
Estes señores tamén din un lote de verdades nos seus discos.
W E
W E R E
W A S T E D
Tirei esta peza dunha das mellores pelis que vin en moito tempo, foi a finais do ano pasado no festival este de cine que fan en Compestillo.
Al derecho de copia le queda medio compás.
Ou disto, aínda que a canción sexa do 1988 e o vídeo do 2004. Os Pixies son os 90, máis ben os 90 comeunos Francis Black.
Cando falades tanto dos anos noventa espero que esteades a falar de cousas así.
Este é o último que vou escribir así máis ou menos meu aquí nunha tempada, deume un ataque deses que me dan de non querer expresarme en público. Seguirei poñendo cousas bonitas aquí e aquí, e contestando as idioteces que me dicides no Formspring e tal, pero acabouse aquela merda de prosa que ciscaba aquí; música, imaxes chulas e algo de cine e documentais igual si, pero cousas miñas nanai.
Abrín un cartafol no meu PC que se chama MORRALLA, alí vou ir amoreando as miñas cousas e a miña puta sensibilidade artística-literaria. Se queredes que vos faga de negro ou algo pedídeo, que escribirei encantado, ou non, segundo me dea, de feito teño algo por escribir aínda e vanme chamar HDP e con toda a razón, que estou aquí contándovos contos en vez de poñerme a choiar.
Vou alá!
Nothing is so bad.
Parezo moitas cousas e son moi poucas.
Que desagradable me sinto, será que odio que vaia tanta calor, será que odio a colectividade e o sentimento de pertenza a algo, será que non teño gana de nada; e moito menos de mentir.
Que parece que fago o que quero, pero fago o que podo; e conformarse ás veces é de idiotas.
Que simpático todo.
Este grupo forma parte da miña parafila cos grupos indies andaluces comercializados polas discográficas estatais canda Antonio Luque, G.A.S Drummers e Los Planetas.
Se puidese reencarnarme nunha banda, sería os Sonic Youth.
